پس از گذشت چندصد سال، حجم گاز منبسط شونده به حدی می رسد که قطر آن را با سال نوری می توان اندازه گرفت. آنچه برجای مانده بقایای یک «سحابی» است. می توانیم بیش از یک صد مورد از این قبیل باقی مانده ها را در کهکشان خود ببینیم که در مراحل مختلف انبساط و سرد شدن قرار دارند. آنها عموما ساطع کنندگان نیرومند امواج رادیویی و اشعه ایکس اند. سحابی خرچنگ در صورت فلکی ثور، یکی از شناخته شده ترین باقی مانده ها است. این سحابی حاصل ستاره ای است که حدود یک هزار سال قبل منفجر شده است. این رویداد در قالب داستان زیبایی بازگو شده است.

صبح روز چهارم جولای 1054، طالع بین رسمی امپراتوری چین، با پیام بسیار مهمی وارد قصر امپراتور شد. شب قبل ستاره جدیدی ظاهر شده بود. این ستاره به طرز حیرت انگیزی درخشان بود. این ستاره کمی بالاتر از ماه دیده می شد به اندازه زهره درخشان بود. امروز صبح، حتی پس از آنکه خورشید بالا آمد، هنوز در آسمان آبی دیده می شد. امپراتور طالع بین را به حضور طلبید و به طور جدی به حرف های او گوش داد. سپس با دغدغه خاطری که برای رفاه عامه ی مردم داشت سوال کرد، « اهمیت آن برای امپراتوری چیست؟» طالع بین جواب داد، « این ستاره به ما نوید می دهد که در سال های آینده محصول فراوان خواهیم داشت. » از پیام امیدبخش این طالع بین خوش خبر با اشتیاق استقبال شد. ستاره تازه وارد «ستاره مهمان» نامیده شد. شب و روز به آن نگاه می کردند همه جا تصویرش را می کشیدند. به افتخارش مهمانی ها دادند. همه جا ورودش را به شادمانی گرامی می داشتند. اما روز به روز درخشش ستاره کم تر شد. زمانی رسید که مثل یک ستاره ی معمولی فقط شب ها در آسمان دیده می شد. چندماه بعد دیگر اصلا دیده نمی شد.

طالع بین اعلام کرد، « ستاره ی مهمان دیگر این جا نیست و رفته است.» تقویم ستاره شناسی چین که این داستان را ثبت کرده است اطلاعات بیشتری به ما نمی دهد. آیا سال های بعد واقعا فراوانی محصول بوده است؟ به خاطر طالع بین هم که شده امیدواریم این طور بوده باشد چون، مجازات پیشگویانی که غلط پیش بینی می کردند غالبا مرگ بود.

اما امروز می دانیم که طالع بین درست می گفته است. ستاره ی مهمان به وعده ی خود وفا کرده است. اتم های کربن و اکسیژنی که این ستاره تولید کرد باعث افزایش محصول خواهد شد. اما نه امپراتور، نه فرزندانش ، نه فرزندان فرزندانش، از آن نفعی نبردند. سال های سال باید بگذرد، تا سیاره های آینده بر مدار ستاره هایی که هنوز متولد نشده اند بچرخند، و امپراتوران دیگری پیدا شوند تا گندمی را که ستاره ی جولای 1054 وعده داده بود برداشت کنند؛ درست همانطور که محصولی که ما برداشت میکنیم هدیه ی ستارگان مهمانی است که قبل از ولادت خورشید پهنه ی آسمان را روشن کردند، و شاید هم طالع بینان امپراتوری هایی که مدت ها قبل از میان رفته اند، روی سیاراتی که مدت ها قبل بخار شده اند همین درک و تصور را داشته اند.